پس از افتضاحی که در فوتبال ایتالیا رخ داد و منجر به سقوط باشگاه پرافتخار یوونتوس به سری ب و کسر امتیاز از تیم اث میلان شد کمتر کسی تصور می کرد فوتبال این کشور بتواند تا سالهای سال قد علم کند.اما قهرمانی این کشور در جام جهانی و باشگاه های اروپا به عنوان مهمترین و بزرگترین رویدادهای ورزش فوتبال جهان همه معادلات و پیش بینی ها را بر هم زد.
راز موفقیت فوتبال ایتالیا را پس از یک رسوایی کشنده نباید تنها در مسائل فنی و تاکتیکی فوتبال این کشور جستجو کرد.تلاش بی حد و اندازه بازیکنان و مربیان این فوتبال بحران زده تلاش برای ماندن فوتبالی است که بین "نبودن و نبودن" باید "بودن" را انتخاب کند.تلاشی که تحت عنوان "عرق ملی"سالها توجیهی بر عدم برنامه ریزی درازمدت و اصولی در عرصه ورزش کشور ما می باشد اینبار فوتبال ایتالیا را از یک مرگ تدریجی حتمی نجات می دهد و بر قله فوتبال جهان می نشاند.
و در این بین رفتار و هیجانات خارج از عرف "جنارو گتوسو" بازیکن متعصب و تاثیرگذار تیم ملی ایتالیا و باشگاه اث میلان نمود بارز و آشکار تلاش فوتبال کشوری است که تنها راه زنده ماندن را تن دادن به جنگ گلادیاتوری در آتن مدرن می بیند.
...و چنین است که در غیاب یوونتوس و در حلقه محاصره سه غول متمول انگلیسی منچستر-چلسی و لیورپول باز هم "پائولو مالدینی" جام را به بالای سر و به میان تماشاگران متعصب کشور چکمه می برد تا ثابت کند فوتبال ایتالیا زنده است و نفس می کشد.
فوتبالی که سیاستمدار کهنه کار و با نفوذی همچون "برلوسکونی" را به درون مستطیل سبز می کشاند تا با استفاده از محبوبیت فوتبال پایه های لرزان حکومت "پرودی" را فرو ریزد و بار دیگر بر اریکه سلطنت کشور ایتالیا تکیه زند.
