ماه رمضون که می شد روزه ی کله گنجشکی می گرفتیم...از صبح تا ظهر هیچی نمی خوردیم بدون اینکه بفهمیم چرا....یک روز هم که فشار گرسنگی و تشنگی وادارمون کرد دلیل این همه سختی کشیدن رو بپرسیم مادرم خندید و گفت..."برای اینکه بفهمی اونایی که هیچی ندارن بخورن چی می کشن...قدر بدونی و بی خودی اسراف نکنی...به اندازه بخوری و اگه تونستی مقداری از غذاتو بدی به کسایی که تو خونه شون نون خشک هم پیدا نمی شه..."....راست می گفت...با اینکه روزه هامون نصفه نیمه بود و هنوز خورشید به وسط آسمون نرسیده حسابی از خجالت شکممون در می اومدیم ولی تو همین چند ساعت می فهمیدیم گشنه به کی می گن و تشنگی یعنی چی؟...با اینکه بچه بودیم و از خیلی حرفهای آدم بزرگ ها سر در نمی آوردیم ولی حرفهای مادر صاف و ساده بود...و قانع می کرد ما رو که پنهونی چیزی نخوریم و هر طور شده تا ظهر خودمون رو نگه داریم...

"خوردن سبزیجات به خصوص کاهو در ماه رمضان از تشنگی جلوگیری می کند..." "خرما و انجیر باعث می شود افراد روزه دار احساس گرسنگی کمتری بکنند..." "نوشیدن ۸ لیوان آب در هنگام سحر نیاز آبی روزه دار را برطرف می کند..."..."خوردن ۲ عدد...""نوشیدن ۵ لیوان...."

چند سال بعد.....

به همت و تلاش شبانه روزی محققان مشت در دهان یاوه گویان کشورمان داروی ویژه ی روزه اختراع-اکتشاف-ابداع شد...این دارو که به صورت کپسول در آینده ای نزدیک به بازار عرضه خواهد شد نیاز مردم همیشه غیور میهنمان را به خوردن سحری برطرف می کند...از دیگر محاسن این دارو برطرف کردن کامل احساس گرسنگی و تشنگی در طول روز است...این دارو عوارض خاصی ندارد جز اینکه باعث می شود حرفهای مادرتان را درباره ی فلسفه ی روزه-موقعی که از زور گشنگی و تشنگی مثل مار به خود می پیچیدید-فراموش کنید...

وقتی رقیب رسمی قدرتمندی نداریم...وقتی پول به اندازه کافی داریم...وقتی از نویسنده ای تعریف می کنیم...وقتی نویسنده ای را جای کارگردان می نشانیم...وقتی گروهی آشنا و آزمایش پس داده را دور هم جمع می کنیم...وقتی ریخت و پاش می کنیم...کار آغاز می شود...مردم تشنه ی خندیدنند...

سکانس ۱ پلان ۱ برداشت ۱....دوربین...صدا...حرکت...

وقتی کفگیر به ته دیگ می خورد...وقتی خلاقیت می خشکد...وقتی هیچ کس نمی خندد...وقتی صدای همه در می آید...لباس و لهجه افغانی اسباب خنده می شود...مردم تشنه ی خندیدنند...

وقتی که همه بر فرهنگ و تمدن این مملکت می تازند...وقتی در امور داخلی و خارجی خود زنی می کنیم...وقتی همه دنیا را دشمن خود فرض می کنیم...وقتی درب خانه را به روی هر کس و ناکس باز می کنیم...رایزن فرهنگی افغانستان هم اعتراض می کند...تهدید می کند...مردم تشنه ی خندیدنند...

وقتی می خواهیم از ما نرنجند...چه اشکال دارد بار سفر ببندیم و در راس هیاتی عالیرتبه و در راستای مراودات سیاسی،اقتصادی،فرهنگی،تجاری و هزاران کوفت و زهرمار دیگر عازم کابل شویم و عذرخواهی رسمی مردم نجیب ایران را بابت ساخت مجموعه "چارخونه" و خلق شخصیت "شنبه" به اطلاع برادران شریف افغانی برسانیم...مردم تشنه ی خندیدنند....

وقتی می خواهیم دلجویی کنیم....چه اشکال دارد قول بدهیم نرخ بیکاری کشور آنها را هم به صفر می رسانیم...تورم را برای آنها هم تک رقمی می کنیم...ارزش پول آنها را هم بالا می بریم...برای آنها هم کارخانه می سازیم...کشاورزی آنها را هم رونق می دهیم...برای آنها هم معدن کشف می کنیم...توریست آنها را هم بیمه می کنیم...نفت ،بنزین و گازوئیل شان را هم تامین می کنیم...مسیر ترانزیت تریاک و هشیش و جنس قاچاق شان را هم می سازیم......و .....اصلا چرا کار را سخت کنیم...آنها که سالیان سال است مستاجران این آب و خاکند چه اشکال دارد شش دانگ مملکت را به نامشان کنیم...شاید نرنجند...شاید ببخشند...مردم آماده ی گریه کردنند....

اگر آن مرد ایرانی به دست آرد دل ما را / به خال هندویش گیریم تمام خاک ایران را

بالاخره اعتماد به نفس بیش از حد این جوون کار دستش داد...در خبرها داشتیم که شورای نظارت بر صدا و سیما به برنامه کوله پشتی و به خصوص مجری این برنامه اعتراض شدیدی کرده و با توجه به نوع برخورد و ادا و اطوارهای بسیار نامناسب و توهین آمیز مجری در این برنامه و برنامه های مشابه خواستار رسیدگی و احتمالا ممنوع التصویر شدن این شخص شده است...

اینکه فرزاد حسنی در آن برنامه به سردار رادان چه گفت و چه نباید می گفت بماند...بماند که این جوون غوره نشده مویز شده به دلیل نپختگی و نداشتن درک مناسبی از تعریف رسانه و آنهم از نوع ملیش چه طوری احساسی شد... آسیب شناسی اجرا و مجری گری در صدا و سیما بحث طولانی رو طلب می کند که از حوصله این نوشته خارج است...ولی باید گفت متاسفانه مدتی مد شده مجریانی عموما جوان در برنامه های به اصطلاح چالشی مهمان را با طرح سوالات مختلف به قول خودشان می پیچانند به طوری که بعضی وقتها نوع سوالات و نحوه بیان آنها از دایره ادب و نزاکت خارج و باعث می شود طرف مقابل خودش را در یک نبرد گلادیاتوری بی زره و کلاهخود احساس کند...دفاع مصاحبه شونده از خود و طبیعتا خروج از دایره منطق و ورود به وادی مغلطه و سفسطه معمولترین نتیجه اینگونه مصاحبه ها خواهد بود بی آنکه نتیجه مشخصی برای بیننده به همراه داشته باشد...

یکی دو سال پیش آقای حسینی (مجری مسابقه شتر مرغ ها) مهمان برنامه کوله پشتی بود...از انتخاب مهمان-که در آن سالها بر و بیایی داشت- و مباحثی که طرح می شد مشخص بود برنامه بیشتر به یک به اصطلاح "کل کل" چاله میدانی شبیه است تا یک دیالوگ هدفدار و سازنده....طرفین سعی می کردند به هر خس و خاری دست بیازند تا به قول معروف "کم نیاورند"...فضاحت رفتارها و دیالوگ ها به جایی رسید که عوامل پشت صحنه را مجبور به قطع برنامه کرد...از جیب مردم خرج کردن و چنین شلم شورباهایی تحویل آنها دادن...

در یکی از مصاحبه های فرزاد حسنی می خوندم که بزرگترین نکته منفی خودش رو نداشتن نکته منفی می دونست...به هر حال حسنی چوب این اعتماد به نفس و غرور بیش از حد خودش را خورد و مطمئن باشید اگر نخواهد در رفتار و کردارش تغییری ایجاد کند عواقب بدتری انتظارش را خواهد کشید...

چند روز پیش کتابی رو می خوندم که یک جمله فلسفی رو از مترلینگ نقل میکرد....یا بهتر بگم یک سوال....سوالی فوق العاده فلسفی که حسابی مخ منو به خودش مشغول کرده...خلاصه اگه یک روز دیدید و شنیدید که مثل بعضی ها در حال تفکر سرم به ستون خورده و درازکش شدم بدونید به خاطر این سواله:

"به نظر شما وقتی شمع رو خاموش می کنیم شعله اش کجا میره؟"

پس از هفت سال کار پراسترس یک مرخصی بلندمدت فصلی شایدم چند فصلی و شایدم همیشگی حسابی می چسبه...احساس آرامش عجیبی می کنم...اگر چه دل کندن از جایی که بخشی از خاطراتتو شکل داده خیلی سخته ولی به هر حال بین بد و بدتر انتخاب بد آرامش بخشه...

حالا با خیالی آسوده و فکری آزاد می تونم برای پروژه وقت بذارم...حالا دیگه به اندازه کافی وقت دارم که ریشه های فاسد شده ای رو که هفت سال عذابم دادن و در جسم و روحم حسابی جا خشک کرده بودن از بیخ بکنم...(یادم باشه یک وقت دکتر بگیرم...!!!)

یاد سال آخر دانشگاه افتادم...مقطع زمانی بود مشابه حالا....در یک حرکت انتحاری ترم آخر رو مرخصی گرفتم و چسبیدم به پروژه فارغ التحصیلی...و بعدها فهمیدم از محتاط زاده ای چون من این کار بعید بود.....مثل اینکه اون سالها دوباره داره تکرار می شه... 

متاسفانه در مملکت ما موردی که زیاد اتفاق می افته تغییر مدیران در هر سطحیه...این تغییرات با همه بدیهاش خوبی هایی هم داره...! و اون هم کسب تجربه جدید از هر مدیر جدیده...تجاربی که خیلی به درد زندگی شغلیت می خورن...این هم چند نمونه از تجربیات من......

• سال ۸۲ از آقای ش.م یاد گرفتم که در اوج قدرت و اختیار چطوری می شه سالم و شریف بود و تن به هر کثافت و لجنی نداد.
• سال ۸۳ از آقای ح.ص مدیریت سیستماتیک رو یاد گرفتم...فهمیدم جایی که "سیستم" وجود داره می شه حتی "فرهنگ" رو ساخت...
• سال ۸۴ از آقای ح.ن پشتکار و جدیت در کار رو یاد گرفتم.اینکه در برهوت اندیشه و صداقت نا امیدی جایی نداره و می شه کاری کرد.
• سال ۸۵  آقای ع.ک به من فهموند که اگر تجربه و سیاست در کار و مدیریت وجود نداشته باشه شرافت-سیستماتیک بودن و پشتکار دردی رو دوا نمی کنه...
• و در نهایت امسال از مدیر همه این مدیران آموختم که "اشتباه آدم های بزرگ هم... بزرگه"!!!