روزی جوانی عاشق پیشه لمیده بر درخت  پیر را پرسید "فراق یار مرا مجنون کرده است...راهی نشانم ده که بی او زندگی نتوانم...." پیر گفت :"صبر فرزندم...صبر"

روز دگر جوان باز لمیده بر همان درخت پیر را پرسید "اگر صبر نتوانم...." پیر کلافه و بی حوصله گفت "مرگ فرزندم ....مرگ "

دگر روز پیر جوان را لمیده بر درخت نیافت....تنها سنگ قبری را در پای درخت یافت که بر روی آن نوشته بودند : ......کشته راه عشق.....

پیر مکثی کرد و گفت " ای بی جنبه مردی؟! "

کاست جدید جناب علیرضا افتخاری رو برعکس کارهای قبل با چند روز تاخیر تهیه کردم...با اینکه سن و سالی ازم گذشته ولی مثل سالهای قبل بازهم هیجان و تپش قلب...اولین نکته ای که جلب توجه می کنه طرح روی جلد آلبومه که در بین کارهای شرکت آواز بیستون یک شاهکار محسوب می شه...اگر چه به هیچ عنوان در شان افتخاری نیست ...به هر حال این ناشر محترم واسه طراحی جلد نه وقت میزاره نه هزینه....یک عکس از افتخاری و مقداری رنگ که ممکنه در انتشار مجدد آلبوم عوض بشه همه هنر این آقایون به حساب می یاد....شخصا به عنوان کسی اعتقاد داره طرح جلد قسمتی از سنگینی و وقار کار رو به دوش می کشه این جور کارها رو در شان و اندازه افتخاری نمی بینم...به هر حال کوتاهی و شتاب زدگی شرکت آواز بیستون در این مورد کاملا مشهوده(راستش موندم که افتخاری بعد از افتضاحی که این شرکت در انتشار آلبوم باباطاهر به وجود آورد چرا هنوز داره باهاش کار می کنه)...بگذریم....قصد ارزیابی فنی این کار رو ندارم که نه در صلاحیت من هست و نه حوصله دارم بررسی کنم که مثلا حرف "م" بعد از "و" می آید یا نه ...به هر حال برایند تاثیر قرار گرفتن حروف و  کلمات در کنار هم شعری است که چون بر دل نشیند گواه آن است که شاعر-آهنگساز -خواننده و ...راه را درست رفته اند ..هر داستان دیگری جز این مهمل است و فرع را ارجح دادن به اصل...

و اما در مورد کلیت آلبوم ...

• فضای کاری آلبوم از نظر تنظیم یکدست نیست...مهمترین علت این عدم یکدستی هم به تعدد تنظیم کننده های اثر مربوط می شه...
• نوع تنظیم بعضی از کارها (دنیا دنیا و تب عشق) بسیار تو ذوق می زنه و به نوعی تداعی کننده کارهایی است که توسط خوانندگان قدیمی با تم آهنگ های ترکی اجرا شده ...اجرای این گونه آثار به نظر نگارنده نه تنها به اعتبار افتخاری چیزی نمی افزاید بلکه بهانه دست کسانی خواهد داد که روزها و شب ها در حال تیز کردن شمشیر انتقاد (بهتر بگم توهین) بر علیه افتخاری هستند...
• تصنیف شیرین من کجایی تنظیم مرحوم سهیل ایوانی بر مبنای ملودی کردی است که قبلا آن را با شعری متفاوت با اجرای هایده و همچنین محمدیان شنیده ایم...
• فضای کاری متفاوت و نوآوری هایی که در تصانیف "قدح" " تو ندیدی مرا" "تو می آیی" و "زیر چتر باران" وجود داره  آثار رو بسیار دلنشین و با طراوت کرده..البته این نوآوری ها همانقدر که ممکنه تعداد طرفدارهای افتخاری رو بیشتر کنه در عوض تیغ انتقاد رو هم بر علیه او تیزتر خواهد کرد...

آلبوم "تو می آیی" که می توانست بهتر باشد مانند خیلی از کارهای افتخاری یک کار چالشی خواهد بود...منتقدانی که فرهنگ ملی و موسیقی سنتی را بر سر نیزه خواهند کرد و در رثای آن فریاد وامصیبتا سر خواهند داد و طرفدارانی که گوششان به این حرف ها بدهکار نخواهد بود و هاج و واج نظاره گر نقش آفرینی مجدد افتخاری در آلبوم جدید خواهند ماند... و امیدوارند که افتخاری دگر بار نقش پیر خرابات را بازی کند...گر چه عاشقانه بودنش-رندانه بودنش هم عالمی دارد...

به هر حال...

مرا هنوز هم در سپاه علی بدانید....!

زیر چتر باران (گل همیشه بهار)

تو ندیدی مرا

شنبه : 

زن :سلام...چرا اینقدر ناراحتی؟

مرد:همکارم دیشب توی جاده شمال تصادف کرده ....۴۰ سال هم نداشت...بیچاره زن و بچش...

یکشنبه :

زن:شنیدی جسد دختر عصمت خانم رو که چند روز پیش گم شده بود دیروز توی یک خرابه پیدا کردن...

مرد :جدی می گی؟! خدا لعنتشون کنه...بیچاره عصمت خانم

دوشنبه:

زن :سلام ..چرا اینقدر دیر کردی

مرد: ترافیک اتوبان سنگین بود.می گفتن یک ۲۰۶ زده زیر یک بچه مدرسه ای...بیچاره پدر مادرش..

سه شنبه :

مرد : سلام...ته کوچه چه خبره...حسابی شلوغه

زن :دیشب دزد اومده خونه همسایه ..صاحبخونه می فهمه باهاش درگیر می شه...فکر کنم امروز دفنش کنن...بیچاره بچه هاش....

چهارشنبه :

مرد:سلام...شنیدی یک هواپیمای مسافربری در مسیر تهران-اصفهان سقوط کرده؟

زن:آره...تلویزیون داره از صبح نشون می ده.... ۲۳۰ نفر هم کشته شدن...خدا رحمتوشون کنه..بیچاره خانواده هاشون....

پنجشنبه :

مرد همسایه:سلام شنیدی..............

زن همسایه:آره.......خدا بیامرزه ....بیچاره زنش...

چند روز پیش یکی از دوستان ای میل جالبی برام فرستاد که ممکنه بعضی از شما قبلا اونو دیده باشید.با این حال بد ندیدم اینجا هم مطرح بشه.

براي ديدن چند صفحه ديگه از كتاب روي لينك هاي زير كليك كنيد:

كتاب 1    كتاب2     كتاب3     كتاب4     كتاب5     كتاب6     كتاب7    كتاب8    كتاب9

يادش به خير اون سال ها (البته اینو بابام می گه وگر نه سن ما که به اینطور چیزا قد نمیده)

چند نكته جالب در مورد اين كتاب :

۱-از خط نستعليق براي نگارش متن استفاده شده.واسه همينه كه قديمي ها اينقدر خوش خط هستند.زمان ما كه از اين خبرا نبود .البته فكر كنم الان دوباره متن كتاب هاي بچه هاي دبستاني رو به نستعليق مي نويسند.

۲-در متن درس ها هم از اسامي اصيل ايراني (فریدون) و هم از اسامي مذهبي (حسن) استفاده می شده.موردی که الان خیلی کم رعایت می شه.

۳-استفاده از بعضی فعل ها به صورتي كه در متن كتاب اومده الان دیگه رایج نیست..مثلا در درس خنده آور (لابد بجای لطیفه استفاده می شده) فعل "نمی گیرد " به جای "جا نمی گیرد" استفاده شده.البته وقتي پدربزرگ ها و مادربزرگ ها صحبت مي كنند می شه ردپای اینجور بیانی رو دید.

۴-از سرکارخانم دکتر رمضان به خاطر ارسال ای میل ممنونم.

چوپونی هر روز گوسفنداشو برای چرا می برده بیابون...یه روز مردی رو سوار بر اسب می بینه که لباس سفید مرتبی به تن کرده و صورتشو هم با شال سفیدی پوشونده...اون مرد خودشو امام زمان معرفی می کنه... چوپون به خاک می افته و از شدت خوشحالی تو پوست خودش نمی گنجه...مرد سوار بر اسب وقتی این همه خلوص رو در چوپون می بینه گل خوشبویی رو به عنوان پاداش به چوپون می ده و می گه اگه کسی حرفاتو در مورد من باور نکرد این گل رو که بوی منو می ده بهش نشون بده....چوپون گل و بو می کنه ...بوی اون مرد رو می داد ....

دم دمای غروب بود که چوپون از خواب بیدار می شه ...نه از سوار خبری بود و نه از صدای بع بع گوسفندا...

واقعی بودن یا نبودن این داستان زیاد اهمیتی نداره اون چیزی که آدمو به فکر وا می داره سوءاستفاده از اعتقادات مذهبی آدم هاست...سال هاست که ماه محرم می یاد و می ره اما به قول دکتر شریعتی خیلی ها فکر می کنن که بیشترین عذابی که امام حسین در کربلا کشید تشنگی بود...خوشبختانه یا متاسفانه این آش اینقدر شور شده که صدای همه رو در آورده...خدا کنه از اون ور بوم نیفتیم...

سالها پیش چند تا جوون ترکه ای با چندتار موی اضافی روی صورت جمعشون جمع بود...اومده بودن درس بخونن...البته بعدا معلوم شد درس هم می خوندن....سالها گذشته...توی این سال ها که مثل برق و باد اومدن و رفتن لابد خیلی چیزا تغییر کرده ...جوونای احساسی حالا شدن بابا....مامان..... چند تار موی سفید و مقداری چربی دور کمر اونا رو حسابی عوض کرده... اونایی که زمانی دور یک کتاب دراز می کشیدن که مشق شبشون رو بنویسن حالا هر کدوم گوشه ای از این دنیا دارن به دیگران مشق شب می گن.

همه عوض شدیم و درستش هم همینه....ولی من.....نمی دونم چرا نمی تونم گذشت زمان رو باور کنم.....دوست عزیزی اولین باری که وارد وبلاگ شد بهم گفت احساس می کنم هنوز همونی که سال ها پیش بودی...یه جورایی راست می گفت...با این که سالها گذشته ولی به راحتی می تونم "بودنم" رو به یاد بیارم ..شاید واسه همینه که فکر می کنم زمان برای من متوقف شده...

جلوی آیینه می ایستم...چند تار موی سفید و .... 

بالاخره وسوسه کار دستم داد و منم آلوده نوشتن شدم.البته نمی دونم تا کی می تونم بنویسم.مهمتر از اون نمی دونم از چی بنویسم.یه دوست شفیق و باحال دارم به اسم نعمت.یادم نمی ره هر وقت که همدیگر و می دیدیم از دم غروب تا دم صبح فک می زدیم تا جایی که چونه هامون کش می اومد.از همه چی خواهم گفت.موسیقی-سینما-ورزش-سیاست و ...کم کم می فهمید چرا اسم این وب لاگ رو گذاشتم "چونه".

یا حق